MediColumn
1 december 2011 -
Ik weet niet wat erger is, spierpijn hebben of afscheid nemen. In beide zaken ben ik heel bedreven geworden, al heb ik in het nemen van afscheid een beduidend langere staat van dienst.
Of laat ik het anders zeggen. Spierpijn is gemakkelijker te ondergaan. Je loopt het op van iets waar je – als het een beetje meezit – zelf hard aan hebt meegewerkt. De volgende dag knaagt bij wijze van beloning een welkome pijn, maar de herinneringen daaraan gaan niet zo ver terug dat ik veel unieke spierpijnmomenten kan opsommen. En dat is bij veel afscheidsgebeurtenissen juist wel het geval, met name als ze onvrijwillig zijn. Maar daar vermoei ik jullie in deze laatste column niet mee.
Chantage heb ik altijd een goede motivator gevonden. Al in de tijd dat Bazookakauwgomplaatjes als betaalmiddel golden, bleek ik een ideaal slachtoffer voor afpersing. Op de middelbare school rende ik het lot vooruit en voorkwam menige ramp door kwistig roze koeken uit te delen aan de leerkrachten. En tegenwoordig betaal ik Bourgondische uitspattingen met de belofte aan mezelf om extra te sporten.
1 oktober 2011- Soms voel ik als columnist de aanvechting om de actualiteit in mijn stukjes te betrekken. Meestal vertaalt zich dat in de aankondiging van een vernieuwd lesrooster: dit keer, ingaand per 1 oktober, bijvoorbeeld de uitbreiding met twee extra PraXtour fietsen, een tweede TRX les en een extra kickboxingles.
1 september 2011 - Ik ben de afgelopen weken een paar keer vreemdgegaan met een afgeleefd model sportschool. In de vakantie doe je vaker gekke dingen. Boven aan mijn lijstje qua gekte staat de fixatie door te willen blijven sporten in de vakantietijd. Normaliter hoor je die in zalige ontspanning op het strand door te brengen. Ik vond dat ik daar maar eens van moest afwijken. Sterker nog, doorslaggevend bij mijn keuze werden de sportfaciliteiten die het betreffende vakantieadres aanbood.
1 augustus 2011 - Kinderen om me heen zijn meer in de Tour geïnteresseerd dan ik. Zo gek is dat niet, want bij de aanblik van slechts een enkel racefietsje speelt mijn geweten op. De oorzaak daarvan moet gezocht worden in een jeugdzonde. Oké, ik was feitelijk dik in de twintig, edelachtbare, maar hier was sprake van verminderende toerekeningsvatbaarheid of zoiets. Uitlokking wellicht, want het object droeg niet veel meer dan een simpel standaard fietsslot, dat erom smeekte op standvastigheid te worden getest. Ik denk dat ik de fiets een groot plezier heb gedaan hem, onrechtmatig, dat wel, van eigenaar te doen wisselen.
