Eenvoudige vakantiewens
1 september 2011 - Ik ben de afgelopen weken een paar keer vreemdgegaan met een afgeleefd model sportschool. In de vakantie doe je vaker gekke dingen. Boven aan mijn lijstje qua gekte staat de fixatie door te willen blijven sporten in de vakantietijd. Normaliter hoor je die in zalige ontspanning op het strand door te brengen. Ik vond dat ik daar maar eens van moest afwijken. Sterker nog, doorslaggevend bij mijn keuze werden de sportfaciliteiten die het betreffende vakantieadres aanbood.
De vele websites met verre bestemmingen die dit selectiecriterium überhaupt niet ondersteunden, werd geen blik meer waardig gekeurd. Het restant kon ik opdelen in twee categorieën: te luxe (lees: duur) en te vaag. Bij die laatste kwam ik bijvoorbeeld termen tegen als ‘authentiek’ om de sportapparatuur te omschrijven, en een gym die ‘rustiek gesitueerd’ op het hotelterrein lag. Iedereen die een beetje kaas gegeten heeft van de huizenmarkt weet direct dat dit eufemismen zijn voor respectievelijk ‘aftandse ouwe zooi’ en ‘plek zo achteraf dat geen hond er wil komen’.
De middenweg bracht me ergens waar ik het moest doen met functionerende, maar matige faciliteiten in een soort klamme kelder. Dat laatste zorgde effectief voor een vorm van organische luchtvochtigheid (lees: geen airco). De wijze waarop alle attributen over de ruimte verspreid lagen, deed denken aan een opslagruimte van afgedankte sporttoestellen. Het was dat er muziek opstond, waardoor ik mocht aannemen dat ik me in de enige echte sportruimte ophield.
Een instructeur hoorde niet bij de service. Ook niet nadat ik had gesmeekt ervoor te willen betalen. Hulp was gewenst, zo niet noodzakelijk, bij het interpreteren van de deels onleesbaar geworden pictogrammen. Sommige ontbraken geheel of waren van zo’n onbegrijpelijke eenvoud dat ik bovenbeen niet kon onderscheiden van onderarm. Voor de douches diende betaald te worden, middels een muntje dat alleen verkrijgbaar was bij de hotelbalie. Daar kwam ik pas achter op het moment dat ik bezweet en naakt de doucheruimte betrad.
Kortom, de klachtenlijst groeide en het gemis van Medico Vision werd steeds schrijnender. Vandaar dat ik het de derde dag maar liet voor wat het was: hardlopen langs de vloedlijn heeft eigenlijk ook wel iets…
De middenweg bracht me ergens waar ik het moest doen met functionerende, maar matige faciliteiten in een soort klamme kelder. Dat laatste zorgde effectief voor een vorm van organische luchtvochtigheid (lees: geen airco). De wijze waarop alle attributen over de ruimte verspreid lagen, deed denken aan een opslagruimte van afgedankte sporttoestellen. Het was dat er muziek opstond, waardoor ik mocht aannemen dat ik me in de enige echte sportruimte ophield.
Een instructeur hoorde niet bij de service. Ook niet nadat ik had gesmeekt ervoor te willen betalen. Hulp was gewenst, zo niet noodzakelijk, bij het interpreteren van de deels onleesbaar geworden pictogrammen. Sommige ontbraken geheel of waren van zo’n onbegrijpelijke eenvoud dat ik bovenbeen niet kon onderscheiden van onderarm. Voor de douches diende betaald te worden, middels een muntje dat alleen verkrijgbaar was bij de hotelbalie. Daar kwam ik pas achter op het moment dat ik bezweet en naakt de doucheruimte betrad.
Kortom, de klachtenlijst groeide en het gemis van Medico Vision werd steeds schrijnender. Vandaar dat ik het de derde dag maar liet voor wat het was: hardlopen langs de vloedlijn heeft eigenlijk ook wel iets…
