Sporten als beloning
Chantage heb ik altijd een goede motivator gevonden. Al in de tijd dat Bazookakauwgomplaatjes als betaalmiddel golden, bleek ik een ideaal slachtoffer voor afpersing. Op de middelbare school rende ik het lot vooruit en voorkwam menige ramp door kwistig roze koeken uit te delen aan de leerkrachten. En tegenwoordig betaal ik Bourgondische uitspattingen met de belofte aan mezelf om extra te sporten.
Die beloftes kom ik ook altijd na. Anders – dat is algemene kennis – volgt onherroepelijk iets vergelijkbaar met het onheil dat over je komt als je niet reageert op een kettingbrief. Tegenwoordig is dat meestal een kettingmail, waarin de afzender beveelt om een onzinnige opdracht binnen een idioot korte termijn uit te voeren. Doe je niet mee dan resteert, volgens de oeroude inzichten van een stam uit het onherbergzame Absurdistan, nog slechts een leven in armoede en zonder liefde, want ook impotentie is je deel.
Dus bestrijd ik daags na een schranspartij fanatiek mijn opgedane vetreserve door onderwerping aan een streng trainingsprogramma. Mijn geweten is daarbij de onverbiddelijke afperser. Met ziekelijk genoegen stelt het me de vreselijkste straf in het vooruitzicht. Dat betreft het sociale doodvonnis van onze tijd, waarbij elke kans op geluk vervliegt. Namelijk het definitief bereiken van het obesitaspunt.
Geen afperser die nog een plakplaatje of roze koek van je aanpakt en dan voor eventjes wegkijkt. Hij kan gewoon onmogelijk nog om je heen. Dus met dat beetje extra sporten geef ik mezelf eigenlijk een heel grote, magere, bijna onzichtbare beloning.
